Wsparcie zdrowia wątroby

Mięta pieprzowa (łac. Mentha piperita L.) to roślina należąca do rodziny jasnowatych. Pochodzi z Anglii, ale obecnie uprawiana jest niemal na całym świecie (w Europie, Afryce, Azji i obu Amerykach). Osiąga wysokość do 1 metra i charakteryzuje się gęsto rozgałęzioną, pokrytą drobnymi włoskami łodygą, a także owalnymi, ostro zakończonymi liśćmi i różowoczerwonymi kwiatami.

Mięta pieprzowa jest jednym z najbardziej popularnych ziół, które od lat wykorzystuje się w celach leczniczych. Starożytni Rzymianie używali jej do pobudzania myślenia. Z kolei w średniowiecznej Polsce używano jej zewnętrznie, jako naturalny lek na ból po ukąszeniu owada. Obecnie mięta pieprzowa ma znacznie szersze zastosowanie. Zawiera wiele wartościowych substancji aktywnych (m.in. mentol, rutynę, betainę, apigeninę), które wykazują działanie przeciwzapalne, spazmolityczne, uspokajające, przeciwmigrenowe, żółciopędne i zwiększające wydzielanie soku żołądkowego.

• wspomaga proces regeneracji wątroby;
• pobudza wydzielanie żółci;
• rozkurcza i zmniejsza napięcie mięśni gładkich;
• redukuje objawy zespołu jelita drażliwego (IBS);
• wspomaga proces trawienia i zapobiega wzdęciom;
• wykazuje działanie przeciwbakteryjne i przeciwgrzybicze;

Mniszek lekarski (łac. Taraxacum officinale) nazywany w języku potocznym „mleczem” to bylina z rodziny Asteraceae. Występuje praktycznie na terenie całej Europy. Charakteryzuje się koszyczkami kwiatowymi złożonymi z intensywnie żółtych kwiatów, bocznie ząbkowanymi liśćmi zebranymi w rozetę, walcowatym i mięsistym korzeniem oraz owocami określanymi jako „dmuchawce”.

Cenne właściwości mniszka lekarskiego doceniano już w czasach starożytnych i średniowiecznych. Ekstrakty z rośliny wykorzystywano do leczenia schorzeń skóry, reumatyzmu i chorób wątroby. W Polsce stosowano je również w przypadku infekcji, dolegliwości ze strony układu pokarmowego, a także stanów zapalnych skóry. W dawnych czasach stosowano mniszka lekarskiego intuicyjnie. Za to dziś wiemy już, co może odpowiadać za cenne właściwości tej rośliny. Zaobserwowano, że jest źródłem m.in.:

• beta-karotenu, czyli prowitaminy A;
• witaminy C,
• witamin z grupy B (B1, B2, B3, B5, B6, B9);
• luteiny i zeaksantyny;
• składników mineralnych (m.in. wapnia, magnezu, żelaza);
• flawonoidów;
• inuliny (zaliczanej do prebiotyków);
• fitosteroli;

Ze względu na taki skład mniszek lekarski nie powinien być traktowany jako niepotrzebny chwast. Jest to bylina, która została uznana przez Światową Organizację Zdrowia za roślinę leczniczą. Dzięki zawartym w niej składnikom wykazuje działanie ochronne na wątrobę, wspomaga jej funkcjonowanie, obniża akumulację lipidów w tym narządzie, a także pobudza wytwarzanie żółci.

Mniszek lekarski to roślina, która ma pozytywny wpływ nie tylko na wątrobę. Zawarte w niej fitosterole ograniczają wchłanianie cholesterolu z pokarmu i pomagają regulować jego poziom we krwi. Z kolei flawonoidy, witamina C i karotenoidy działają przeciwzapalnie, co sprawia, że mniszek lekarski uzupełnia działanie diety przeciwzapalnej zalecanej przy endometriozie i adenomiozie.

Ostropest plamisty (łac. Silybum marianum) to roślina należąca do rodziny astrowatych. W stanie naturalnym występuje w różnych miejscach na świecie m.in. w krajach basenu Morza Śródziemnomorskiego, Indiach i Pakistanie. Ma grubą, prostą, wzniesioną łodygę, górno rozgałęziającą się łodygę, która osiąga do 2 m. Ponadto charakteryzuje się kwiatami zebranymi w zwisłe kwiatostany, które wyrastają na szczycie łodyg oraz liśćmi o silnie kolczastych brzegach.

Ostropest plamisty uznawany jest za jedną z najważniejszych roślin leczniczych. Od lat ekstrakty z jego owoców są stosowane we wspomaganiu leczenia chorób wątroby. Takie zastosowanie wynika przede wszystkim z tego, że owoce ostropestu plamistego zawierają sylimarynę. Jest to zbiorcze określenie grupy flawonolignanów, które wykazują działanie: hepatoprotekcyjne (chronią komórki wątroby przed szkodliwym działaniem toksyn i wirusów),

• przeciwzapalne,
• przeciwłóknieniowe (sylimarynę pozyskiwaną z ostropestu plamistego wykorzystuje się w leczeniu włóknienia wątroby – procesu bliznowacenia, który towarzyszy przewlekłym chorobom wątroby),
• antyoksydacyjne.

Karczoch zwyczajny (łac. Cynara scolymus) inaczej artyszok to wieloletnia roślina zielna z rodziny astrowatych (łac. Asteraceae). Jest rośliną uprawianą na całym świecie. Liderem, jeśli chodzi o uprawę są Włochy – 40% produkcji światowej.
Artyszok charakteryzuje się masywną słabo rozgałęzioną łodygą, jasnozielonymi liściami (od spodu pokrytymi jasnymi kolczastymi włoskami) oraz kwiatostanem złożonym z mięsistego dnia i okryw kwiatowych, które zachodzą jedna na drugą i odsłaniają purpurowe kwiaty. Może osiągać wysokość 1,2-1,3 m.

Karczoch zwyczajny to roślina powszechnie wykorzystywana w kuchni – szczególnie włoskiej. Częścią jadalną są głowy (pąki) kwiatowe), a konkretnie ich „serce”, które wzbogaca jadłospis w białko roślinne, inulinę (zaliczaną do prebiotyków) i składniki mineralne (m.in. wapń, potas).

Na uwagę zasługuje nie tylko „serce” karczocha, ale i liście oraz łodygi, które są bogatym źródłem składników biologicznie czynnych. Liście karczocha zawierają składniki mineralne (m.in. potas, magnez, wapń), związki fenolowe (m.in. apigeninę, kwas galusowy), cynarynę, a także luteolinę. Ze względu na dwa ostatnie składniki (tj. cynarynę i luteolinę) karczoch zwyczajny jest szczególnie polecany osobom, które chcą zadbać o prawidłowy poziom cholesterolu we krwi, sprawne funkcjonowanie wątroby, naturalną ochronę wątroby przed działaniem szkodliwych czynników i przyspieszenie procesu regeneracji tego narządu.